هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عشق، حسرت و اشکهای ناشی از آن سخن میگوید. شاعر از درد دل، عشق به معشوق و آرزوی وصال او میگوید و از تشبیههایی مانند خونابه دل، اشک لالهگون و شمع محفل استفاده کرده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳۶ - دگر خونابه دل، دیده را آلودنی دارد
دگر خونابه دل، دیده را آلودنی دارد
می پرزور، اشک لاله گون پیمودنی دارد ۱
به خوابم دولت بیدار می آید، از آن روزی
که چشمم در نظر بر آستانش سودنی دارد ۲
چه شد چون شمع محفل گر تنم فرسودنی دارد
تف عشق بتان در سینه ام افزودنی دارد ۳
به دل تا چند از خوناب حسرت، جرعه پیمایی؟
سرت گردم، شراب وصل هم پیمودنی دارد ۴
می پرزور، اشک لاله گون پیمودنی دارد ۱
به خوابم دولت بیدار می آید، از آن روزی
که چشمم در نظر بر آستانش سودنی دارد ۲
چه شد چون شمع محفل گر تنم فرسودنی دارد
تف عشق بتان در سینه ام افزودنی دارد ۳
به دل تا چند از خوناب حسرت، جرعه پیمایی؟
سرت گردم، شراب وصل هم پیمودنی دارد ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۱۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۵ - گزند کوکب از کژدم فزون جان را زیان دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۷ - تپش سینهٔ ما، بانگ درایی دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.