شماره ۱۷۲ - آزاده، از حیات خود آزار می کشد

آزاده، از حیات خود آزار می کشد
باری ست این، که دوش سبکبار می کشد ۱

بر خصم تندخوست دلم، کورهٔ گداز
زین خون گرم، نیشتر آزار می کشد ۲

تنها نه کفر زلف تو زد راه تقویم
زاهد به سبحه، رشتهٔ زنّار می کشد ۳