شماره ۲۱۶ - در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود

در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود
بی تو گل در نظرم، لالهٔ پیکانی بود ۱

من بتخانه نشین را ز چه رو کرد خراب
کفر زلف تو، که آشوب مسلمانی بود؟ ۲