هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از دردها و رنجهای خود میگوید و آرزو میکند که مانند دیگران نسبتی جعلی داشت تا از غمهای دنیا رها میشد. او از داغهای روی دل و اشکهایش سخن میگوید و اشاره میکند که غمهایش ریشه در نسب نامهٔ آدم دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و غمانگیز است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد و رنج نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۶۲ - شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم ۱
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم ۲
داغها بر جگر، از الفت مرهم دارم ۱
نسبم کاش چو یاران دگر جعلی بود
غم عالم ز نسب نامهٔ آدم دارم ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۱۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۱ - صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
گوهر بعدی:شماره ۲۶۳ - خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
