شماره ۳۱۰ - دردت به دوای دل بی تاب رسیده

دردت به دوای دل بی تاب رسیده
از غیب، رسولیست، به اصحاب رسیده ۱

چون نی به خروش از نفس سینه خراشم
تاری ست تن من که به مضراب رسیده ۲

دارد دلم از گریهٔ مستانه، طرب ها
عید است که ویرانه به سیلاب رسیده ۳