هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از عشق و شکیبایی در راه آن سخن میگوید. او از گرمی خوی معشوق و تأثیر آن بر خود میسراید و به زیباییهای معشوق مانند زلف و پای او اشاره میکند. همچنین، شاعر از رخسار معشوق که مانند آتشخانه هندویی میسوزد، یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'آتشخانه هندویی' نیاز به آشنایی با فرهنگ و ادبیات دارد.
شماره ۳۴۳ - شکیبایی بود کار دلم، با گرمی خویی
شکیبایی بود کار دلم، با گرمی خویی
نمی گردد کباب من، ز پهلویی به پهلویی ۱
سری آن زلف دارد با کف پای نگارینش
رخ اخلاص می ساید، به آتشخانه هندویی ۲
نمی گردد کباب من، ز پهلویی به پهلویی ۱
سری آن زلف دارد با کف پای نگارینش
رخ اخلاص می ساید، به آتشخانه هندویی ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۲ - بنواخت نی را، لبهای نایی
گوهر بعدی:شماره ۳۴۴ - ای ناله، چند در غم دل دردسر دهی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
