بخش ۶ - در گشایش این نامهٔ نامی گوید

شکست استخوان، طبع اندیشه زای
به دندانهٔ کلک پولاد خای ۱

که اندیشه، جادونگاری گرفت
بنای سخن استواری گرفت ۲

ز صد چشمه خون بیش، پیمود دل
که شد صفحه ام رشک چین و چگل ۳

به دل، کاوش دیده نگذاشت نم
که گوهر فرو ریخت، ابر قلم ۴

خرد دفتر جزء و کل را گشود
که اندیشه، کلک آزمایی نمود ۵

به ییچ و خم فکر، عمری گذشت
که خاطر خداوند سررشته گشت ۶

ز معنی، دلم جام جمشید زد
نیم، زخمه بر ساز ناهید زد ۷

حزین، زلف معنی ست در مشت باد
به این تار، کلک خوش انگشت باد ۸

رسایی ده، آوای اندیشه را
فراسوده مگذار این بیشه را ۹