بخش ۹ - صفت تیغ

تناور نهنگی ست شمشیر او
سر شرزه شیر است، نخجیر او ۱

قضا را به کشور بود مرزبان
زبان اجل را بود ترجمان ۲

بدانسان که گل، جامه سازد، کفن
کند لخت چرم شخ کرگدن ۳

ز یک حملهاش، در سپنجی سرای
طرفدار پنجم، درافتد ز پای؟! ۴

چو لقمه به دم، قاف را بشکرد
جگرگاه البرز را بر دَرد ۵

خط سرنوشت یلان راست، کیش
تراشیدن بیستون راست، نیش ۶

ازو خاک در لرزه چون برگ بید
به یک جو روان، آب و آتش که دید؟ ۷

ز سهمش قد تیر گردون، کمان
برش، پیکر فتح را پشتوان ۸

ز خون در برش ارغوانی پرند
سران، از خم جوهرش در کمند ۹

به صیدافکنی، چون درآید دلیر
فتد لرزه بر گردهٔ نرّه شیر ۱۰

خمش، بارگاه ظفر را رواق
دمش، از دو پیکر ببرد نطاق ۱۱

کند نام هستی ز بد کیش، حک
دو یک پنج نوبت زند بر فلک ۱۲