شماره ۵ - برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب

برآن سرم که چو گُل برکشد زچهره نقاب
قلندرانه کنم خرقه رهن بادۀ ناب ۱

بیار کشتی مِی ساقیا که در یَم عشق
تو ناخدایی و من اوفتاده در گرداب ۲

نه هیچ منزل آسایش است دامن خاک
نه هیچ قابل آرایش است چهرۀ آب ۳

چگونه تشنه نمیرم که هرچه می نگرم
جهان و هرچه در او هست نیست غیر سراب ۴

مرا زبادۀ عشق تو جرعه ای کافیست
چرا که خانۀ موری به شبنمی است خراب ۵

دمی نشد که ز غم خاطرم بیاساید
مگر به بوی مِی لعل فام و بانگ رباب ۶

بر آتش غم جانان دل کبابم سوخت
هنوز میچکد از دیده بر رُخم خوناب ۷

اگر قلم به کف عشق تند خوست مترس
که خط محو کشد خلق را بروز حساب ۸

چنان به گریه درآیم که از تلاطم اشک
به یکدگر شکند کاسۀ سرم چو حباب ۹

غبار خیمه ز کوی تو چون تواند کند
که بسته موی تو بر گردنش هزار طناب ۱۰