شماره ۳۷ - از کف ما عشق دامان شکیبایی کشید

از کف ما عشق دامان شکیبایی کشید
دیدی ای دل کار ما آخر به رسوایی کشید ۱

از مسلمانی چلیپا زلف ترسا بچه ای
آخرم در حلقۀ زنّار ترسایی کشید ۲

گاه گاهم رخ نماید آن پری پیکر به خواب
بی سبب نبود اگر کارم به شیدایی کشید ۳

هرکه بار عشق جانان را بدوش جان نهاد
بار یک عالم مصیبت را به تنهایی کشید ۴

من ندادم دل به دست او ز روی اختیار
او دل از دستم به بازوی دلارایی کشید ۵