شماره ۳۸ - بساط ساحت کشت است و خیمه سایه بید

بساط ساحت کشت است و خیمه سایه بید
طعام سینه کبک دری شراب نبید ۱

به گریه ابر چو پیران که های عمر گذشت
به خنده غنچه چو طفلان که هی شباب رسید ۲

درون شاخ ز کتمان راز پر خون بود
صبا ز لطف بر او پردۀ شکوفه درید ۳

گرفته طرۀ سنبل صبا چو عاشق مست
که زلف دلبری اینگونه تابدار که دید ۴

بیا که پردۀ این چنگ عنکبوتی تار
به گرد خیل حوادث چو پشّه پرده کشید ۵

یکی چو ابر به دامان ز گریه سیل گشود
یکی چو غنچه گریبان ز خنده باز درید ۶

به نقد هر چه ز نو داشت به میگسار فروخت
ز جنس هر چه کهن داشت می فروش خرید ۷

نوای بلبل شوریده میزند ره هوش
دگر ز شیخ که خواهد حدیث توبه شنید ۸

بیار ساقیِ گل چهره جام مِی که خدای
به آبروی گل ولاله جرم ما بخشید ۹

چه باده خورد ز دست صبا تدزو چمن
که مست گشته و در پای و سر و بن غلطید ۱۰