شماره ۵۱ - مه من سر برآر از برج محمل

مه من سر برآر از برج محمل
که شب تار است و گم شد راه منزل ۱

مران ای ساربان اشتر که اینجا
خر و بار و من افتادست در گِل ۲

چنان در بحر حیرت گشته ام غرق
که نآرد کشتی نوحم به ساحل ۳

بگیرم خون بهای خویشتن را
بدستم گر فتد دامان قاتل ۴

بسی تخم وفا در سینه کِشتم
ولی یک جو نشد زین کِشته حاصل ۵

مگر دیوانه خواهم شد که در خواب
بگردن بینم آن مشکل سلاسل ۶

نمیدانم چه تأثیر است در عشق
که بیمارش به صحّت نیست مایل ۷

بسی پروانه سوزانید و رخسار
به کس ننمود آن شمع محافل ۸

ره مقصود نمایان نیست لیکن
بگوش آید همی بانگ جلاجل ۹

ز سعی ناخدا آخر چه خیزد
به دریایی که هیچش نیست ساحل ۱۰

نشان پای لیلی نیست در دشت
من و مجنون سپردیم این مراحل ۱۱

دلم بی زلف او ننشیند آرام
جنون ساکن نگردد بی سلاسل ۱۲

غبارا روی جانان می توان دید
اگر خود را نبینی در مقابل ۱۳