شماره ۸۹ - هلالم ز ابرو بتا تا نمودی

هلالم ز ابرو بتا تا نمودی
دل از دست دیوانۀ خود ربودی ۱

کشد گر به بتخانه نقشت، مصّور
به یکدفعه بت ها کنندت سجودی ۲

ندانم چرا شش جهت شد معطر
سحر شانه تا گیسوان را نمودی ۳

به فتراک بستی دلم همچو آهو
چو عقده ز گیسوی مشکین گشودی ۴

نماید به رویت دو زلف پریشان
چو پیچیده دودی به مجمر ز عودی ۵

به سوز نهانی ز عشق تو اینک
لب خشک و چشم تر من شهودی ۶

به نقشت قلم زد چو نقاش قدرت
ز نقشت همی خویشتن را ستودی ۷

هزاران هزار آفرین صانعی را
که داد از عدم چون تویی را وجودی ۸

به بیداریش چون نیابی غباری
هماره چو چشم خمارش غنودی ۹