شماره ۲ - ز روی ذات بر افکن نقاب اسما را

ز روی ذات بر افکن نقاب اسما را
نهان به اسم مکن چهرۀ مسمّا را ۱

نقاب بر فکن از روی و عزم صحرا کن
ز کنج خلوت وحدت دمی تماشا را ۲

اگر چه پرتو انوار ذات محو کند
چو این نقاب بر افتد جمیع اشیا را ۳

اگر چه ما و منی نیز جز توئی
تو نیست زماو من بِسِتان یک زمان من و ما را ۴

اگر چه سایۀ عنقا مغربست جهان
و لیک سایه حجاب آمده است عنقا را ۵

نقوش کثرت امواج ظاهر دریا
حجاب وحدت باطن بس است دریا را ۶

فروغ چهرۀ عذرای خود نهان دارد
ز چشم وامق بیدل عذار عذرا را ۷

نمی سزد که نهان گردی از اولو الابصار
که نور دیده تویی چشمهای بینا را ۸

ز مغربی چو تویی ناظر رخ زیبات
نهان از و مکن ای دوست روی زیبا را ۹