شماره ۴۳ - با منست آنکس که بودم طالب او با منست

با منست آنکس که بودم طالب او با منست
هم تنم را جان شیرین است و هم جانرا تن است ۱

از برای او همی کردم کنار از ما و من
باز دیدم آخر الامرش که او ما و من است ۲

آنچه می پنداشتم کاغیار بود او یار بود
وآنچه گلخن مینمود اکنون بدیدم گلشن است ۳

از صفای چهره از خلوت جان صفاست
وز فروغ نور روش خانه دل روشن است ۴

همچنان کاو در دل مسکین ما دارد وطن
زلف مشکینش دل مسکین ما را مسکن است ۵

در شب تاریک مویش مهر رویش رهنماست
کاروان چشم و دارا گرچه چشمش روشن است ۶

سر برآورد از گریبان جهان چون آفتاب
یوسف حسنش از آن کاو را جهان پیراهنت ۷

دست در دامان وصل او زدم لیکن چو نیک
دیده بگشودم بدیدم دست او در دامن است ۸

چون نباید آفتاب مشرقی در مغربی
چونکه او را در درون دل هزاران روزنست ۹