شماره ۴۲ - چو باده چشم تو خوده است دل خراب چراست

چو باده چشم تو خوده است دل خراب چراست
چو حال تست در آتش جگر کباب چراست ۱

ز پیچ زلف تو در تاب رفت مهر رخت
چو زوست تابش رویت از و شباب چراست ۲

چو نیست عهد شکن غیر زلف بر شکنت
بگو که با دل مسکنت این عتاب چراست ۳

ز من هرآنچه تو گوئی و آن همی شنوی
چو من صدای توام با من این خطاب چراست ۴

چو نیست غیر تو کس از که میشوی پنهان
چو ناظر او توئی در رخت نقاب چراست ۵

اگر چه در خم چوگان تست گوی دلم
ز چیست منقلب آخر در انقلاب چراست ۶

ز باد بپرس که بحر از چه گشت آشفته
ز بحر بپرس که کشتی در اضطراب چراست ۷

چو ما هر آنچه تو دادی بما همان خوردیم
زیاده هیچ نخوردیم پس حساب چراست ۸

هرآنکه باز نکرده است گوش هوش روترا
برش حدیث حقایق فسانه است و حکایت ۹

کتاب مغربی چون نسخه کتاب تواست
ازو مپرس که این حرف در کتاب چراست ۱۰