شماره ۸۷ - می حدیثی از لب ساقی روایت می کند

می حدیثی از لب ساقی روایت می کند
باده از سرمستی چشمش حکایت میکند ۱

از حدیث مستی چشمش دلم سرمست شد
قصهمستان مگر تا چون سرایت میکند ۲

در بدایت داشت جانم مشتی از جام لبش
در نهایت زان سبب میل بدایت میکند ۳

دست زلفش گشت در تاراج ملک جان دراز
این تطاول بین که در شهر ولایت میکند ۴

شکر ها دارد دلم از لعل شکر بار او
گرچه از زلف پریشانش شکایت میکند ۵

چشم مست دلنوازش بین که در مستی خویش
جانب دلرا رعایت تا چه غایت میکند ۶

این کفایت بین که پیش خدمت جانان بصدق
هر که یکدل می بود جانان کفایت میکند ۷

هر کسی دارن از بهر حمایت جانبی
مغربی را چشم سرمستش حمایت میکند ۸

آنکس که نهان بود ز ما آمد و ما شد
وانکس که ز ما بود و شما ما و شما شد ۹