شماره ۲ - چشمت به غمزه کشت دو صد بیگناه را

چشمت به غمزه کشت دو صد بیگناه را
کو داوری که داد رسد دادخواه را ۱

گفتم مرا تحمل ناز تو نیست گفت
عشق احتمال کوه دهد پرّ کاه را ۲

بیحاصل است جلوه خوبان بعهد تو
نادر در آفتاب توان دید ماه را ۳

آنشوخ دیده بین که زنهر شکار دل
دزدد چه سان بخود زتغافل نگاه را ۴

الله چه فتنه تو که اندر هوای تو
صلح است اهل میگده و خانقاه را ۵

حسنت فکنده پرده زر از درون من
آری قیاس از آینه گیرند آه را ۶

من وحشی رمیده و نرهن زچارسو
آنچشم و زلف و عارض خط بسته راه را ۷

آنسبزه بین که سنبل رویش زسرکشی
بر باد داده خرمن مشک سیاه را ۸

تا کی سپهر جلوه دهد مهر و ماه خویش
برکش زطرف گوشه ابرو کلاه را ۹

نیر زدرس عشق مجازی دلم گرفت
بگشای لب ثنای شه دین پناه را ۱۰

آن سرور یگانه غایب که ذات او
جام جهان نماست صفات اله را ۱۱