شماره ۷ - در کمالت چه دهم داد سخندانی را

در کمالت چه دهم داد سخندانی را
حد گذشته است از آنصورت انسانی را ۱

جرم دل نیست که چشم از تو بگرداند باز
اختیاری نبود کشتی طوفانی را ۲

پرده بردار که از لطف نیارد دیدن
چشم کوته نظران صورت روحانی را ۳

با تو همچشمی آهوی ختن عین خطاست
سحر پهلو نزند آیت یزدانی را ۴

تا شنیدم که بویرانه بود جای پری
دوست دارم بتمنای تو ویرانی را ۵

حسن از آن پایه گذشته است که عاشق نشوند
پرده پوشی نتوان یوسف کنعانی را ۶

تا صبا چنبر گیسوی تو در دست گرفت
بیخت بر فرق من اسباب پریشانی را ۷

نیر از آه نهان پر شده دل میترسم
دود بالا رود این آتش پنهانی را ۸