شماره ۵۷ - زلف بملک حسن بسر تا کله نهاد

زلف بملک حسن بسر تا کله نهاد
برداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد ۱

عادت نبود تیغ کشیدن بروی ماه
این رسم تازه را خم زلف سیه نهاد ۲

گر عالمی کشد چه عجب ترک چشم او
یا سای قتل عام نه این پادشه نهاد ۳

بر بوی خاکپای تو دل هر کجا که دید
خاک رهی است روی بر آنخاکره نهاد ۴

آهو چنین نگه نکند چشم تو مگر
قانون دیگری ز برای نگه نهاد ۵

مردم هلال او بسر انگشت مینمود
اینماه رسم را بشب چهارده نهاد ۶

چشمت خرابی دل ما را بخط نگفت
تا رو بکشور دل ما با سپه نهاد ۷

طاعت بود نظاره بهر ماه تو ولیک
ابروی او برای من اینرا گنه نهاد ۸

بالله که جز بمهر شهنشاه لو کشف
هر کو نهاد دل بخیال تبه نهاد ۹

نیر هوای روضۀ رضوان ز سر بهشت
هر کس که روی بر در این بارگه نهاد ۱۰