شماره ۶۷ - زلف جانان سحر از باد صبا در هم شد

زلف جانان سحر از باد صبا در هم شد
عاقلان مژده که زنجیر جنون محکم شد

ساقی از نشئه مستی کله از سر نگرفت
گل و سنبل بهم آمیخت عجب عالم شد

سالها بود که دارا سر و سامانی بود
عاقبت در سر آنزلف خم اندر خم شد

ز خط سبز تو موئی بدو عالم ندهم
تا نگوئی سر موئی ز ارادت کم شد

گفتمش خون دل عاشق بیچاره که خورد
به تبسم نگهی کرد سخن مبهم شد

سر هر گل دل صد بلبل مسگین خونگشت
تا در این گلشن پر خار دلی خرم شد

گفتمش هیچ سر صحبت ماداری گفت
کی پریرا هوس انس بنی آدم شد

مشک با هیچ جراحت نشنیدم که بساخت
غیر زلفت که دل ریش مرا مرهم شد

کم مباد از سر من سایۀ اینغم نیرّ
کافتتاحی شد اگر کار مرا زینغم شد