شماره ۴ - اگر نه زلف تو می برد در پناه مرا

اگر نه زلف تو می برد در پناه مرا
فریب چشم تو می کشت بی گناه مرا ۱

چه فتنه ها که بر انگیخت خال هندویت
برآتش رخ تو سوخت آن سیاه مرا ۲

گواه سوز درون اشک و چهره ی زرد است
بود به درد تو زین گونه صد گواه مرا ۳

بگفتم از ره رندی روم به راه صلاح
چه چاره عشوه ساقی برد ز راه مرا ۴

دمید سبزه چو بر کرد آفتاب رخت
بسوخت بار دگر مهر آن گیاه مرا ۵

چه باک شاهدی از نامه سیاه که هست
عفاف مرحمت دوست عذر خواه مرا ۶