هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عشق، درد و رنجهای عاشقانه سخن میگوید. شاعر از تیرهای عشق، زخمهای سینه، و میل به نوشیدن شراب برای فراموشی غمها صحبت میکند. همچنین، اشارهای به شستشوی دل از غم و تأثیر زیبایی معشوق دارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه، دردهای روحی و اشاره به مصرف شراب است که برای درک بهتر، به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۶۴ - ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
شدیم خاک که میلش مگر به خاک برد ۱
ز بهر دوختن چاک سینه مژگانت
گذر ز سینۀ مجروح چاک چاک برد ۲
ز لعل نوش تو دل خواست شربت عنّاب
گر ردِ می بر این جان دردناک برد ۳
برای شستن دل از غم جهان یک سر
کجاست می که به یک جرعه ایش پاک برد ۴
بشست شاهدی از دل غم خمار به آب
نبرد گر ببرد نیز آب ناک برد ۵
شدیم خاک که میلش مگر به خاک برد ۱
ز بهر دوختن چاک سینه مژگانت
گذر ز سینۀ مجروح چاک چاک برد ۲
ز لعل نوش تو دل خواست شربت عنّاب
گر ردِ می بر این جان دردناک برد ۳
برای شستن دل از غم جهان یک سر
کجاست می که به یک جرعه ایش پاک برد ۴
بشست شاهدی از دل غم خمار به آب
نبرد گر ببرد نیز آب ناک برد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۳ - بر گلت از عرق گلاب افتاد
گوهر بعدی:شماره ۶۵ - با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.