هوش مصنوعی: شاعر در این متن عاشقانه از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش به سوی معشوق کشیده می‌شود و هیچ کس جز او را نمی‌خواهد. او از زیبایی‌های معشوق مانند ابرو، مو و لب‌هایش یاد می‌کند و تأکید می‌کند که تنها معشوق اوست که می‌تواند دل‌های مردم را با سحر چشمانش برباید.
رده سنی: 16+ این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده در شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۷۷ - میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر

میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر
چون کنم با یک دلی هر گوشه دلجوی دگر ۱

عهد کردم با خدای خود که جز ابروی دوست
سجده گاه خود نسازم طاق ابروی دگر ۲

شد مشام جان معطر از شمیم روی دوست
ای صبا بهر خدا از طره‌اش بوی دگر ۳

یک سر مو از دهانش چونکه معلومم نشد
با میانش هم خیالی بستم از موی دگر ۴

میبرد دلهای مردم را به سحر آن چشم مست
چون لبت او در همه آفاق دلجوی دگر ۵

شاهدی را منزل جانش بود کوی نگار
دل فرود آید ورا یک لحظه در کوی دگر ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷۶ - زلف مشکین را چو خوبان بر رخ زیبا نهند
گوهر بعدی:شماره ۷۸ - دل را چو نیست جز غم تو همدمی دگر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.