هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه با زبانی نمادین و پر از استعاره، به بیان احساسات شاعر نسبت به معشوق میپردازد. شاعر در ابیات مختلف، معشوق را به چیزهای زیبا مانند ماه، سرو و جادو تشبیه میکند و برتری او را بر همهی اینها تأکید مینماید. همچنین، شاعر از نداشتن عشق و معرفت در دیگران شکایت میکند و معشوق خود را بینظیر میداند.
رده سنی:
15+
این شعر حاوی مضامین عاشقانهای است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیدهتر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
شماره ۱۲۲ - دلا گر عشق مهروئی نداری
دلا گر عشق مهروئی نداری
برو کز معرفت بوئی نداری ۱
بیا ای سرو و بر چشمم بکن جا
کزین بهتر لب جویی نداری ۲
برو ای ماه با رویش مزن لاف
که خال و چشم و ابرویی نداری ۳
برو ای شاهدی و گوشه ای گیر
که چون او چشم جادویی نداری ۴
مکش جانا به تندی شاهدی را
که چون او یار خوش خویی نداری ۵
برو کز معرفت بوئی نداری ۱
بیا ای سرو و بر چشمم بکن جا
کزین بهتر لب جویی نداری ۲
برو ای ماه با رویش مزن لاف
که خال و چشم و ابرویی نداری ۳
برو ای شاهدی و گوشه ای گیر
که چون او چشم جادویی نداری ۴
مکش جانا به تندی شاهدی را
که چون او یار خوش خویی نداری ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - دو زلف سرکش دلبند داری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
