شماره ۸ - نمی کنی نظری بیدلان غمگین را

نمی کنی نظری بیدلان غمگین را
همی ک شی به جفا عاشقان مسکین را ۱

صبا حکایت زلفت به هر که شهر بگفت
دگر مجال مده مردم سخن چین را ۲

ای به طرف گلستان نشانده نرگس مست
ز شاخ سنبل تر سایه کرده نسرین را ۳

بیا که بی تو جهانم به چشم تاریک است
مگر به روی تو روشن کنم جهان بین را ۴

برفتی و ز فراق تو زندگی تلخ است
بیا که بر تو فشانیم جان شیرین را ۵

مرا سری ست که بر آستانه ای دارم
که سالها که ندیده است روی بالین را ۶

تو تیغ می زن و بگذار تا من حیران
نظاره همی کنم آن ساعد نگارین را ۷

روا مدار که بر باد می رود جان ها
به دست باد مده آن دو زلف مشکین را ۸

به کفر زلف تو دنیا ز دست داد جلال
از آن سبب که به دنیا نمی دهد دین را ۹