شماره ۷ - روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا

روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا
وای از چشم تو زان باده که در داد مرا ۱

چشم مست تو چو بنیاد خرابی بنهاد
دست جور تو برافکند ز بنیاد مرا ۲

به وفا با غم سودای تو تا بستم عهد
کس از آن عهد ندیده ست دگر شاد مرا ۳

ای که از خاک درت یافت دو چشمم آبی
می دهد آتش سودای تو بر باد مرا ۴

دور روی تو بیفکند ز دستم گل عیش
چه توان گفت که از دور چه افتاد مرا ۵

باز آن طرّه گیسوی تو یا رب ز چه روی
نکند یک نفس از بند غم آزاد مرا ۶

پیش سلطان خیال تو کنم بر سر خاک
دادخواهان ز غمت تا بدهد داد مرا ۷

بیم باشد که ز پس درد برآید نفسم
یک نفس گر نرسد ناله به فریاد مرا ۸

گفته بودی که شب و روز کنم یاد جلال
یاد می دار، که بگذاشتی از یاد مرا ۹