شماره ۹ - زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را

زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را
مشکل نبود در دلم آتش زدن او را ۱

شمعی که دو عالم به یکی شعله بسوزد
کی غم بود از سوختن صد چو من او را ۲

گر بلبل شوریده خبر یابد از آن گل
دیگر نتوان یافتن اندر چمن او را ۳

ور غنچه کند دعوی تنگی بِنَماند
پیش دهن دوست مجال سخن او را ۴

تا کی دل ما را شکند زلف سیاهش
ای باد صبا می رو و سر می شکن او را ۵

درّی ست گرانمایه که در هیچ نگنجد
گر زان که نگنجد سخن اندر دهن او را ۶

لعل تو شکر داد به خروار به هر کس
عار است مگر، دادن شکر به من او را ۷

رخسار تو شمعی ست که چون شعله برآرد
پروانه بود شمع زمرّد لگن او را ۸

کی جان جلال از کف محنت به درآید
تا زلف پریشان تو باشد وطن او را ۹