شماره ۳۴ - بگذار تا بمیرم بر آستان دوست

بگذار تا بمیرم بر آستان دوست
باشد که یاد من برود بر زبان دوست ۱

بر حال عاشقان نکند هیچ رحمتی
آه از دل ستمگر نامهربان دوست ۲

خاک کفش به ملک دو عالم اگر دهند
هر چند سود ماست نخواهم زیان دوست ۳

جانِ منِ رمیده خاکی نشانه کرد
هر تیر ناوکی که بجست از کمان دوست ۴

اجزای هستی ام همگی زان دوست شد
یک یک ببین که هست به مهر و نشان دوست ۵

گر دل ببرد طرّه مشکین او چه باک
صدجان فدای طرّه عنبرفشان دوست ۶

بی دوست سیر گشته ام از جان خویشتن
ور باورت نمی کند آری به جان دوست ۷

آن طالع از کجا که ببوسم رکاب یار
وان دولت از کجا که بگیرم عنان دوست ۸

هر کس به کام معتکف خلوتی شدند
مسکین جلال معتکف آستان دوست ۹