شماره ۵۲ - جان ما دوری ز خاک کوی جانان برنتافت

جان ما دوری ز خاک کوی جانان برنتافت
کوی جانان از لطافت زحمت جان بر نتافت ۱

شعله ای زد شمع رویش هر دو عالم محو شد
ذره بی تاب تاب مهر تابان برنتافت ۲

گفتمش جان است آن لب گشت چون از نازکی
این سخن لعل لب جان بخش جانان بر نتافت ۳

تیر باران بلا بود و دل اندر راه او
پشت بر جان کرد و روی از تیرباران برنتافت ۴

قالب خاکی من شد غرقه در غرقاب اشک
کز تنور سینه ام زین بیش طوفان بر نتافت ۵

خود چگونه بر تواند تافت خون عالمی
گردنی کز نازکی بار گریبان بر نتافت ۶

پای او بر دیده مالیدم شد از مژگان به رنج
برگ گل سر تیزی خار مغیلان بر نتافت ۷

هر که در این پرده محرم شد ز خود بیگانه گشت
هر که با این درد الفت یافت درمان بر نتافت ۸

شعله دل سر برآورد از گریبان جلال
زان که آتش بیش ازین در زیر دامان بر نتافت ۹