شماره ۵۴ - شوق توام باز گریبان گرفت

شوق توام باز گریبان گرفت
اشک دوان آمد و دامان گرفت ۱

سهل بود ترک دو عالم، ولی
ترک رخ و زلف تو نتوان گرفت ۲

جان منی، بی تو نفس چون زنم
زان که مرا بی تو دل از جان گرفت ۳

هر که چنین فرصتی از دست داد
بس که سرانگشت به دندان گرفت ۴

عارض او تا به درآورد خط
خرده بسی بر مه تابان گرفت ۵

خال تو بر لعل لبت دست یافت
مورچه ای ملک سلیمان گرفت ۶

دل طلب کعبه روی تو کرد
حلقه آن زلف پریشان گرفت ۷

ما و می و طرف گلستان که باز
باد صبا راه گلستان گرفت ۸

بی مه رخسار و شب زلف تو
خاطرم از شمع و شبستان گرفت ۹

جان جلال از همه عالم بِرست
وز دو جهان دامن جانان گرفت ۱۰