شماره ۶۶ - تا کی اندر طلبت دل به جهان در گردد

تا کی اندر طلبت دل به جهان در گردد
بی سرو پا شده چون حلقه به هر در گردد ۱

شمع سان جان من از هجر لب شیرینت
چون بگرید ز سر سوز منوّر گردد ۲

مهر روی تو در آیینه دل هست چنانک
صورت مهر در آیینه مصوّر گردد ۳

چون خیال لب و دندان تو در چشم آید
اشک چشمم همه چون لعل و چو گوهر گردد ۴

قد تو بخت بلند است چو گیرم به برش
با قد بخت قدم راست برابر گردد ۵

اگر آبی ز دهانت به زمین اندازی
خاک از لطف لبت چشمه کوثر گردد ۶

بکشم محنت هجران تو بر گردن جان
تا مگر دولت وصل تو میسّر گردد ۷

عشق پنهان نتوان داشت محال است محال
کآتش اندر جگر سوخته مضمر گردد ۸

هم ز دست غمت از پای درآید چو جلال
هر که او را هوس وصل تو در سر گردد ۹