شماره ۷۳ - تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
گاه در وصل و گهی در غم هجران گذرد ۱

از دم من چو دم صبح شود آتش بار
هر نسیمی که بر اطراف سپاهان گذرد ۲

گر به گوشش نرسد ناله من نیست عجب
باد همواره بر اطراف گلستان گذرد ۳

عالمی بهر نثارش همه جانها بر کف
آه از آن لحظه که آن سرو خرامان گذرد ۴

بستان سلسله یک بار ز دستم تا چند
در غم زلف توام عمر پریشان گذرد ۵

بگذرد بر من و چشمم متحیّر در پیش
خود چه گویم که چه ها بر من حیران گذرد ۶

گر من از صبر هزاران سپر آرم در پیش
ناوک غمزه او آید و از جان گذرد ۷

تا کیَم آتش دل شعله برآرد از جیب
و آب دیده رود و سیل ز دامان گذرد ۸

از شب هجر پدیدار شود صبح جلال
بر سر دلشده هر مشکلی آسان گذرد ۹