شماره ۱۰۵ - اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

اگر نسیم صبا زلف او برافشاند
هزار جان مقیّد ز بند برهاند ۱

منش ببینم و از دور رخ نهم بر خاک
مرا ببیند و از دور رخ بگرداند ۲

قد خمیده خود را همی کنم سجده
از آن جهت که به ابروی دوست می ماند ۳

اگر مراد تو جان است کار جان سهل است
چه حاجت است که چشمت به زور بستاند ۴

ز زلف خویش نسیمی فرست عاشق را
که بی حدیث به بوی تو جان برافشاند ۵

بساز چاره بیچارگان خود امروز
که کار وعده فردا کسی نمی داند ۶

خیال لعل تو در دل نهفته نتوان داشت
که آبگینه کجا رنگ می بپوشاند ۷

ز روی دوست صبوری نمی توانم کرد
چرا که تشنه صبوری ز آب نتواند ۸

کنون که کار من خسته از دوا بگذشت
بگو طبیب مرا تا قدم نرنجاند ۹

جلال اگر نفسی پیش بخت بنشیند
بسی گناه که بر بخت خویش بنشاند ۱۰