شماره ۱۱۰ - زلف تو خورشید را در سایه پنهان می کند

زلف تو خورشید را در سایه پنهان می کند
روز روشن با شب تاریک یکسان می کند ۱

گل چو می بیند که رویت بوستان افروز شد
قرب یک سال از خجالت ترک بستان می کند ۲

از چه شد زلف تو در بند پریشانی خلق
چون همه روزه رخت با مردم احسان می کند ۳

ز آه من زلف کژت در تاب شد وین نیست راست
گر به هر بادی زما خاطر پریشان می کند ۴

من هم اوّل ترک جان کردم چو دانستم که نیست
عاشقی کار کسی کاندیشه از جان می کند ۵

بر لب لعلت دمیده خطّ سبزت گوییا
خضر مسکن در کنار آب حیوان می کند ۶

تشنگان را جان رسیده بر لب و خضر خطت
آب حیوان دارد و از خلق پنهان می کند ۷

از گریبان تا نمودی چهره هر شب تا به روز
آفتاب از شرم تو سر در گریبان می کند ۸

از گلستان رخت چون یاد می آرد جلال
خار مژگانش جهانی را گلستان می کند ۹