شماره ۱۱۹ - دل از بند زلفت رها کی شود

دل از بند زلفت رها کی شود
ز یار قدیمی جدا کی شود ۱

نگویی که از لعل سیراب تو
مراد دل ما روا کی شود ۲

ولی مرهم لعل خود کام تو
به کام دل ریش ما کی شود ۳

نمی دانم این جان پُر درد خویش
که با خرّمی آشنا کی شود ۴

بدین عمرِ کم کی توان یافت وصل
که وصل رخش کم بها کی شود ۵

نمی شد دل از بند زلفش رها
کنون دل نهادیم تا کی شود ۶

خدنگ قضا هم خطا می شود
ولی ناوک او خطا کی شود ۷

نمی دانم این رند مدهوش مست
به کام دل پارسا کی شود ۸

کجا همدم یار گردی جلال
که شه همنشین گدا کی شود ۹