شماره ۱۲۸ - بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

بویی ز سر زلف نگارین به من آرید
یک نافه از آن طرّه مشکین به من آرید ۱

از چشم و رخم سیم و گهر تحفه بریدش
وز زلف و رُخش سنبل و نسرین به من آرید ۲

تا بوک به شیرینی جان را به لب آرم
یک ره سخنی زان لب شیرین به من آرید ۳

مخمورم و جانم به سوی مَی نگران است
آخر سبک آن ساغر سنگین به من آرید ۴

با کعبه به من می نرسد بوی خرابات
از پیش دلم آن ببرید این به من آرید ۵

کو صبر که از دور رسد نوبت مخمور
یک جرعه مَی از دور نخستین به من آرید ۶

خواهید که از خاک برآیم پس صد سال
از میکده بوی می رنگین به من آرید ۷

هر گه که غمی گشت به دیدار دلم گفت
غم را نخورد جز دل غمگین به من آرید ۸

احوال جلال از غم هجران به چه سان است
روزی خبر عاشق مسکین به من آرید ۹