شماره ۱۳۰ - دردمندی ز تو هرگز به دوایی نرسید

دردمندی ز تو هرگز به دوایی نرسید
بی نوایی ز تو هرگز به نوایی نرسید ۱

صرف کردم به وفای تو همه عمر و به من
در همه عمر ز تو بوی وفایی نرسید ۲

بود امّید که این کار به جایی برسد
سعی بسیار بکردیم و به جایی نرسید ۳

از زکات تو رسیده است نصیبی ای شاه
به همه خلق، ولی بخش گدایی نرسید ۴

خسرو ار کام دل از شکر شیرین برداشت
لب فرهاد به بوسیدن پایی نرسید ۵

هرگز از خوان نکویی تو اندر همه عمر
به گدایان در خانه صلایی نرسید ۶

خود نگویی تو که سر منزل جانبازان است
کس نیامد که به شمشیر قضایی نرسید ۷

در مقامی که دو عالم به جوی کس نخرد
نیم جایی چه عجب گر به بهایی نرسید ۸

همچو غنچه دل تنگم ز هوایش خون شد
وز گلستان رُخَش باد صبایی نرسید ۹

حالت درد گرفتار بلا کی داند
هر که را بر سر ازین درد بلایی نرسید ۱۰

حبّذا از دل شوریده پُر درد جلال
که به درد تو بمرد و به دوایی نرسید ۱۱