شماره ۱۳۱ - ای از فروغ روی تو خورشید رو سپید

ای از فروغ روی تو خورشید رو سپید
شب را به جنب طرّه تو گشته موسپید ۱

خط بر میار تا نشود رو سپید خصم
آن روی در خور است چنین باش کو سپید ۲

با من به وقت صبح چنین گفت شب که ما
کردیم موی در هوس موی او سپید ۳

عمری هوای زلف تو پختیم و عاقبت
کردیم موی خویش درین آرزو سپید ۴

در آرزوی آن که جوانی بود مقیم
بسیار کرده اند درین فکر مو سپید ۵

ای دل اگر کسیت بپرسد که چون بود
بی روی دوست دیده بختت ، بگو سپید ۶

تا روز من ز ظلمت شب دم ظلمت همی زند
چون روز روشن است که شب هست روسپید ۷

تا شست از آب دیده رخ بخت خود جلال
بنگر که چون شدست در این شست و شو سپید ۸

جز در ختا و هند بیاض و سواد من
اندر جهان نظم سیاهی مجو سپید ۹