شماره ۱۳۷ - زهی کشیده دل ما به زلف در زنجیر

زهی کشیده دل ما به زلف در زنجیر
به بوی زلف تو ما دل نهاده بر زنجیر ۱

فرو گذاشته بر سرو از کلاله کمند
نهاده بر ورق گل ز مشک تر زنجیر ۲

گشاده روی زمین را ز رو دریچه خلد
ببسته موی میان را ز مو کمر زنجیر ۳

مرا ز زلف تو باشد دماغ سودایی
نمی شود نفسی غایب از نظر زنجیر ۴

بیا و زلف پریشان خود به دستم ده
که نیست چاره دیوانگان مگر زنجیر ۵

دلم ز حلقه زلفت خلاص کی یابد
که مو به مو همه بند است و سر به سر زنجیر ۶

مبند این همه دل را به زلف در رخسار
که در بهشت نباشند خلق در زنجیر ۷

مرا ز بند و ز زنجیر چند ترسانی
که همچو آب کنم ز آتش جگر زنجیر ۸

به بی خودی سر زلفت کسی به دست آرد
که چون جلال شود پای بند هر زنجیر ۹