شماره ۱۵۰ - آن کآتشی اندر دل خلق است ز یادش

آن کآتشی اندر دل خلق است ز یادش
از دود دل خلق گزندی مرسادش ۱

ز نهار! بر غمزدگانش مگذارید
ترسم متألّم شود از غم دل شادش ۲

از غمزه مخمور تو زاهد چو خبر یافت
در میکده افتاد ندانم چه فتادش ۳

زین پس دل و باریدن خونابه حسرت
کز بند سر زلف تو کاری نگشادش ۴

درویش سری داشت که در پای تو انداخت
بیچاره نثاری بِه ازین دست ندادش ۵

این یک دو نفس عمر که سرمایه ما بود
افسوس که بی روی تو دادیم به بادش ۶

آن کس که به ناکام مرا از تو جدا کرد
یا رب که خدا کام دو گیتی مَدهادش! ۷

هر کس که سر زلف پریشان ترا دید
از حالت من فرق به مویی ننهادش ۸

مشنو که جلال از تو و از یاد تو خالی ست
مگذار زیادش که نه ای دور ز یادش ۹