شماره ۱۵۹ - تا کی از دست جفایت تیره بینم روز خویش

تا کی از دست جفایت تیره بینم روز خویش
ساعتی دلسوز شو بر عاشق دلسوز خویش ۱

بخت پیروزم تو باشی گر در آیی از درم
من شوم از جان غلام طالع پیروز خویش ۲

عالمی بی روی تو در ظلمت غم سوختند
برفکن معجر ز رخسار جهان افروز خویش ۳

ای ملامتگر ! ز جان من چه می خواهی بگو
من خود اندر آتشم زین جان درد اندوز خویش ۴

روزگارم تار و روزم تیره دست از من بدار
تابگریم ساعتی بر روزگار و روز خویش ۵

هر که را گوشی بود موقوف پیغام بلاست
کی تواند گوش کردن پند نیک آموز خویش ۶

در جوانی پیر گشتم از غم تیمار عشق
برگ ریزان خزانی دیدم از نوروز خویش ۷

هر شبی بنشینم و با شمع گویم درد دل
هم به نزد سوخته گر زآنکه گویی سوز خویش ۸

ای کمان ابرو! بترس از ناوک آه جلال
بردلش چند آزمایی ناوک دل دوز خویش ۹