شماره ۱۶۲ - ما بریدیم به دوران تو از کام طمع

ما بریدیم به دوران تو از کام طمع
هر که شد پخته دوران نبود خام طمع ۱

از لب لعل تو دندان طمع برکندیم
کام چون نیست بریدیم به ناکام طمع ۲

تو گدایی که دل از هر دو جهان می خواهی
از گدایان نتوان داشتن انعام طمع ۳

به تو ز آغاز طمع کردم از آن خوار شدم
بکند خوار کسان را به سرانجام طمع ۴

دیده تا چشم تو بیند نکند خواب خیال
دل که زلفت طلبد کی کند آرام طمع ۵

سایه واگیری و بویی نفرستی هرگز
پس چه دارم به تو ای سرو گل اندام طمع ۶

دوست را از من دل خسته جدا کرد ایّام
ای دریغا نه چنین بود ز ا یام طمع ۷

عافیت نیست در آن کوی که خمّارانند
نیک نامی مکن از مردم بدنام طمع ۸

ای طبیب! از سر بیمار مرو تا فردا
نیست امروز به تیمار تو تا شام طمع ۹

از طمع بود که در دام غم افتاد جلال
از هوا مرغ درآرد به سوی دام طمع ۱۰