شماره ۱۷۳ - رسید وقت صبوحی بیار ساقی جام

رسید وقت صبوحی بیار ساقی جام
به یاد بزم صبوحی کشان دُرد آشام ۱

به طرفِ باغ برآرای بزم چون فردوس
که باد صبح ز فردوس می دهد پیغام ۲

بر آتش دل ما ریز آبِ چون آتش
که کار سوختگان پخته گردد از می خام ۳

بیار باده که ارباب ذوق را به صبوح
گشایشی نشود جز ز پیر خلوت جام ۴

مقام عشق مگو با خرد که ره نبرد
درون بزمگه خاصّ و عام کالانعام ۵

مقام عالی اگر جویی از خرابی جوی
که ما به کوی خرابات یافتیم مقام ۶

من از ملامت مردم ندارم اندیشه
مراد چون نتوان یافت از ملال و ملام ۷

کسی که کام دل از زمانه می خواهد
همین که باده به کامش رسد رسید به کام ۸

دل جلال به زنجیر عشق دربند است
که کی خلاص شود مرغ بال بسته به دام ۹