شماره ۲۰۷ - در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونم

در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونم
دادند همه خلق گواهی به جنونم ۱

یاران ز من دل شده پرسند که چونی؟
من بیخودم از خود خبرم نیست که چونم ۲

خواهم که به چنگ آورم آن زلف نگونسار
اینست که یاری ندهد بخت نگونم ۳

بر من گذری کن که به دیدار جمالت
ز اندازه برون است تمنّای درونم ۴

ناخورده یکی جرعه ز سرچشمه نُوشَت
چشم تو چرا گشت چنین تشنه به خونم ۵

دل درشکن زلف پریشان تو بستم
زیرا نه قرار است ازین پس نه سکونم ۶

هر ظلم که بتواند و هر جور که باشد
با من کند ایّام که دیوار زبونم ۷

پروانه رخسار چو شمع تو جلال است
چون سوختی از چشم مینداز کنونم ۸