هوش مصنوعی:
متن بالا شعری است که به توصیف لحظات شاد و مساعدت بخت و اقبال میپردازد. شاعر از طلوع اختر میمون، بخت همایون، صبح سعادت و بخت مساعد سخن میگوید. همچنین، از حضور ساقی گلرخ و نوشیدن باده گلگون یاد میکند و به زیبایی رخ یار و قدرت خالق اشاره دارد. در نهایت، شاعر از اجابت دعاهایش و حالتی از سرخوشی و مستی سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عرفانی و اشارههایی به مستی و بادهنوشی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیقتر از شعر کلاسیک فارسی معمولاً به دانش و تجربه بیشتری نیاز دارد.
شماره ۲۳۲ - باز برآمد اختر میمون
باز برآمد اختر میمون
باز پس آمد بخت همایون ۱
صبح سعادت زد نفس امشب
بخت مساعد یار شد اکنون ۲
شد به مرادم دور زمانه
گشت به کامم گردش گردون ۳
دوش در آمد ساقی گل رخ
در قدح افکند باده گلگون ۴
جان به تن آرد باده که دارد
طعم طبرزد رنگ طبرخون ۵
چون رخ خوبت دیدم و گفتم
قدرت حق بین خالق بی چون ۶
بس که دعا خواندم از اوّل
شد به اجابت آخر مقرون ۷
غمزه مستت هست حرامی
باد حلالش گر خورَدَم خون ۸
هست جلال را چون گهر امشب
طبع تو روشن، نظم تو موزون ۹
باز پس آمد بخت همایون ۱
صبح سعادت زد نفس امشب
بخت مساعد یار شد اکنون ۲
شد به مرادم دور زمانه
گشت به کامم گردش گردون ۳
دوش در آمد ساقی گل رخ
در قدح افکند باده گلگون ۴
جان به تن آرد باده که دارد
طعم طبرزد رنگ طبرخون ۵
چون رخ خوبت دیدم و گفتم
قدرت حق بین خالق بی چون ۶
بس که دعا خواندم از اوّل
شد به اجابت آخر مقرون ۷
غمزه مستت هست حرامی
باد حلالش گر خورَدَم خون ۸
هست جلال را چون گهر امشب
طبع تو روشن، نظم تو موزون ۹
وزن:
مفتعلن فع مفتعلن فع
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۲۳۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۱ - چند خوری خون دلم، چیست ترا با دل من؟
گوهر بعدی:شماره ۲۳۳ - چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
