شماره ۲۳۳ - چه نکهت است مگر بوی بوستان است این

چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
چه دولت است مگر روی دوستان است این ۱

علاج این تن رنجور ناتوان است آن
دوای این دل مهجور پر فغان است این ۲

عجب که جوشش صفرای عشق افزون است
ز اشک دیده که مانند ناودان است این ۳

برفت بلبل شیدا چو من به طرف چمن
ز دست دوست به دستان چه داستان است این ۴

کنون کف من و جام شراب، ای زاهد!
مراست سود در آن گر ترا زیان است این ۵

خوشا کسی که به غفلت ز دست نگذارد
عنان عمر که با باد هم عنان است این ۶

هر آن که دید به فصل بهار آه مرا
گمان برد که مگر موسم خزان است این ۷

که را فرستم تا با لبش سخن گوید
مگر نسیم سَحَر را که کار جان است این ۸

جلال! طرف گلستان و صحبت یاران
مده ز دست که خود حاصل جهان است این ۹