هوش مصنوعی: این شعر از جلال الدین رومی (مولوی) است که به بیان درد و رنج عاشق و عشق او به معشوق می‌پردازد. شاعر از ناله‌های بلبل، بیدادگری‌های عشق، و رنج‌های درونی خود سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند. همچنین، او از زیبایی‌های طبیعت مانند گل و سرو برای توصیف معشوق استفاده می‌کند.
رده سنی: 15+ محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و ناله‌های درونی نیاز به درک عمیق‌تری از احساسات دارند.

شماره ۲۳۴ - چرا گل می کند بیداد چندین؟

چرا گل می کند بیداد چندین؟
که بلبل می کند فریاد چندین ۱

سراسر سرو آزادت غلام است
که دارد بنده آزاد چندین ۲

اگر گل رنگِ رخسارت بدیدی
به حُسن خود نبودی شاد چندین ۳

حذر کن از درون دردمندان
مکن با عاشقان بیداد چندین ۴

سر زلف تو گر بادش نبردی
چرا سرها شدی بر باد چندین ۵

چه سیل است اینکه از چشمم روان است
نباشد دجله بغداد چندین ۶

به بویت زنده ام عمری ست ورنی
نشاید زیستن از یاد چندین ۷

جلال! آن قامت و بالا نظر کن
مکن وصف گل و شمشاد چندین ۸

مدان نالیدنم از هفت گردون
که باری می کشم هفتاد چندین ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۳۳ - چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
گوهر بعدی:شماره ۲۳۵ - درد ما دوری درمان برنتابد بیش ازین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.