شماره ۲۳۶ - گرچه رفت آب رخ من در سر یاری او

گرچه رفت آب رخ من در سر یاری او
خاک خواهم گشت در راه وفاداری او ۱

یار بدمهر ار بگردانید روی دل ز من
من نخواهم کرد باری پشت بر یاری او ۲

ور ز من بیزار شد من همچنانش بنده ام
نیست بر دل هیچ آزارم ز بیزاری او ۳

ور بسان خاک خوارم کرد آن یار عزیز
هر زمانی عزّتی می یابم از خواری او ۴

یک زمان از صحبت شادی نگشتم شاد، لیک
آفرین بر صحبت غم باد و غمخواری او ۵

زلف تو دل برد و عمداً خویش را آشفته ساخت
طرّه را بفشان که آگاهم ز طرّاری او ۶

من که صاحبْ درد عشّاقم اگر بینم به خواب
چشم بیمارت بمیرم پیش بیماری او ۷

دی در اثنای سخن لعل تو گوهر می فشاند
همچنان مانده است در چشمم گهرباری او ۸

گر ترا رحمت نمی آید بر احوال جلال
مرغ و ماهی زار می گریند بر زاری او ۹