شماره ۲۴۳ - ای بی سببی ز بنده برگشته

ای بی سببی ز بنده برگشته
واندر پی صحبتی دگر گشته ۱

گم شد دلم آه تا کجا شد
آن سوخته غریب سرگشته ۲

ای بس که دلم به جست و جوی او
ماننده باد در به در گشته ۳

گر موج برآورد سرشک من
بینی مه و آفتاب سرگشته ۴

بشکفت ز دیده لاله ها ما را
از بس که رخ تو در نظر گشته ۵

خضر است هنوز خطّ تو او را
از آب حیات آبخور گشته ۶

گر یار ز در درآیدم ناگه
باز آید باز بخت سرگشته ۷

ای در غم لعل گوهرافشانت
رخساره سیم من چو زر گشته ۸

گشته ست سیاه زلف هندویت
از بس که به آفتاب درگشته ۹

هرچند حدیث ما دراز آمد
پیش دهن تو مختصر گشته ۱۰

از آه جلال ناگهان بینی
نُه طاق سپهر جمله درگشته ۱۱